Escudo Concello de Vigo

Actualidade

Belén monumental

Ata o 07-01-2020

Casa das Artes, rúa Policarpo Sanz, n 15

Horario:

Luns a venres de 17 a 21 horas.

Sábados, domingos e festivos de 11 a 14 horas e de 17 a 21 horas.

Horarios especiais:

Días de Nadal, Ano Novo e Reis de 12 a 14 horas e de 17 a 21 horas.

Días de Nochebuena e Nochevieja de 12 a 20 horas.

Véspera de Reis (Cabalgata) de 12 a 21 horas.

Creativa escenificación con máis de 250 figuras artísticas de 35 cm nunha superficie de 100 m2.

"Saúdo Concello"

Unha estrela fugaz ilumina a noite dos tempos e resplandece na escuridade deixándonos no seu rastro o gozo que produce a celebración do Nacemento de Jesús. Desde fai séculos ao terminar cada ano, durante uns poucos días, todos volvemos a vista e a nosa atención cara a Belén de Judá para reencontrarnos coa nosa esencia máis conmovedora.

O Nadal é unha mirada que pasea polos nosos recordos, gozados e festexados en compañía das persoas máis queridas. O Nadal é unha inercia, un estado vital que chega con entrañables e emotivos momentos que en contagiosa alegría empúxanos a ser mellores cos demais e ata connosco mesmos, festexando a vida que discorre. O Nadal envólveche, atrápache e faiche viaxar no tempo.

O Concello de Vigo quere felicitarvos as festas de Nadal e Reis cunha sincera mensaxe de Paz e de Prosperidad, mostrando este artístico Belén que enxalza a importancia e vitalidade deste tipo de manifestacións plásticas, que de forma espectacular son un medio difusor dos nosos valores etnográficos. Máis de cen metros cadrados ocupa nesta ocasión a coidada escenografía elaborada pola Agrupación A Morana, poboada con case duascentas figuras modeladas con gran maestría polo recoñecido escultor José Luís Maio Lebrija.

Que a contemplación de Misterium Natalis, que enxalza o Misterio do Nadal, énchanos da harmonía e o acougo que sentiron os Magos e Pastores ao contemplar a Jesús recostado no pesebre de Belén.

FELIZ NADAL E PRÓSPERO ANO NOVO

"Exposición fotografa sala anexa"

No fértil val de Beit Sahur, sobre as laderas de dúas abruptas outeiros, apíñanse como racimos de uvas as blanqueadas casas de pedra e adobe que forman a aldea de Belén de Judá, o pobo onde naceu o Rei David e a súa estirpe. Os techados de palmas e juncos coroan as terrazas e azoteas. Polas pedregosas veredas serpenteadas de olivos e verdes pastos, os viaxeiros chegaron á caravanera para facer noite antes de continuar camiño a Jerusalén. O coidado dos animais de carga é imprescindible para completar a ruta.

No pobo as súas xentes afánanse para rematar os labores dunha dura xornada de traballo. Os hebreos viven ao ritmo que marca o sol e as estacións atendendo os seus cultivos e gandos. Os oficios pásanse de pais a fillos como medio de vida. O herrero, o carpintero, o alfarero… traballan nos seus talleres sen descanso mentres outros tecen cestos ou tecidos ás portas das casas, prensan as olivas e atenden o gando, mentres chega aos establos o pasto recentemente segado. A pedra do molino vira sen descanso convertendo en harina o gran dos campos. Os soldados romanos controlan o paso de persoas e mercancías mentres realizan o censo que ordenou o emperador Octavio.

Cada día á tardiña, na porta da sinagoga, os nenos instrúense na “Thorá”. Prepáranse con esmero para continuar os costumes xudeus aprendendo os textos sagrados que rexen os principais momentos da vida dun adulto.

As mulleres afánanse en recoller con cántaros auga na fonte para preparar a cea a base de tortas de pan de trigo, viño, verduras e froitas de tempada xa que se reserva a carne de cordeiro para as solemnidades litúrgicas.

Cae lentamente a noite sobre Belén. Os debuxos que adornan as portas e fiestras ou as “mezuzah” das fachadas tórnanse borrosos e ilegibles. Os sons do campo reemplazan o ruidoso ajetreo dos seus pobladores. É o momento da oración familiar para dar grazas a Divos contorna á mesa. Os cantos van cesando lentamente. Apáganse as lámpadas de aceite.

Os pastores velan os seus rebaños para protexelos do ataque de fieras e alimañas salvaxes desde os postos de vigía. Os rebaños de ovellas e cabras descansan tranquilos nos curro á luz da lúa.

Brillan as estrelas máis que nunca reflectíndose nos azoteas de Belén en morna intermitencia. O fulgor dun branco cometa surca a escuridade iluminando como unha antorcha o camiño dunha regia caravana. Tres ilustres personaxes a lombos de dromedarios achéganse a Belén, procedentes dos reinos de Oriente, a xulgar polo seu porte e ropajes. A luz vence á escuridade.

De lonxe soa o choro dun neno recentemente nado que provén dos establos. Alí os viaxeiros que non atoparon lugar na pousada descansan xunto aos animais. O choro é profundo e intenso. Os seus novos pais apenas poden sosegarlo. O cometa parouse e inunda o establo coa súa luz mentres un buey e un asno recoñecen ao seu Señor e quéntano co seu alento. Os pastores avisados por un anxo de Deus próstranse e ofrecen os seus dons. O neno recostado sorrí renovando cos homes a alianza de Abraham. É o Ungido. O Mesías para triunfar sobre o mal e as tebras. É o Misterium Natalis.

"Tarima expositiva"

José e María viaxaron durante cinco días por pedregosos camiños desde Nazaret ata Belén, o pobo natal de José, onde debían inscribirse no censo ordenado en Judea por Octavio Augusto.

Belén era unha aldea tranquila de apenas douscentos habitantes entregados aos seus quefaceres e costumes, situado sobre un outeiro con racimos de casas de adobe blanqueadas.

Naqueles días, moitos viaxeiros que non atoparan sitio en Jerusalén aloxábanse na próxima aldea de Belén. Por iso José e María non acharon pousada e á noitiña refuxiáronse nun establo excavado na roca. Alí naceu Jesús.

Narran os evangelios como esa mesma noite apareceuse un anxo aos pastores nos riscos de Belén, anunciándolles o nacemento do Mesías esperado. Os pastores, sorprendidos correron ata o portal para coñecer a Jesús.

Apareceu un astro novo no firmamento. Uns sabios de oriente guiados por unha estrela fugaz chegaron en caravana coas súas dromedarios para entregar a Jesús os seus presentes. Ouro como rei, incienso como Deus e mirra como Home.

Como berce un sinxelo pesebre, como fogar unha sombría gruta. María e José contemplan embelesados ao recentemente nado. Así é o inicio do cristianismo. Jesús nace na escuridade da noite. Do interior da terra brota a nova luz que iluminará o mundo.

"Despedida exposición"

Misterium Natalis é un soño cheo de realidade, un soño de fidelidade aos valores do auténtico Nadal. Todo o proceso de elaboración foi documentado. Todo se estudou buscando nas fontes da historia, para reproducir fielmente xentes e ambientes de fai máis de 2000 anos. Unha escenografía traballada día a día durante case dous anos no taller belenista da Morana.

Misterium Natalis é un fragmento de historia moldeado con yeso, corcho, barro, auga, pintura e moito arte. É realmente unha obra faraónica na que cada detalle, cada figura, é un testemuño que ofrece unha bela lectura do primeiro Nadal.

Puñados de barro espido, traballado e modelado en máis dun centenar de pequenas esculturas de terracota cun millón de minuciosos detalles, nos seus xestos e vestimentas que só a maestría de José Luís Maio Lebrija é capaz de crear en exclusiva para este marabilloso proxecto.

Misterium Natalis é un belén no que hai máis do que se ve a primeira ollada. A iluminación, a música, a ambientación… Todo no seu conxunto está pensado para facernos soñar con aquela noite na que naceu Jesús. A súa montaxe implica un gran esforzo artístico de coordinación entre diferentes disciplinas sobre un escenario de dezasete metros de longo, construído moitísimo agarimo, centímetro a centímetro. Durante dez intensas xornadas, un equipo técnico de preto de 30 persoas axuntaron os seus esforzos para que este Nadal todos os visitantes da CASA DÁS ARTES gocen da súa grandiosa mensaxe.